شنيدم كه فرمود : خداوند عزّ و جلّ به موسى بن عمران خطاب كرد : اى پسر عمران ، دروغ مىگويد كسى كه مىپندارد مرا دوست دارد ، ولى وقتى شب او را فرا مىگيرد از من غفلت كرده و مىخوابد ، آيا چنين نيست كه هر عاشقى دوستدار خلوت با معشوق خود است ؟ اى پسر عمران بدان كه من دوستداران و عشّاق خود را مىشناسم وقتى شب آنها را فرا مىگيرد قلبها و چشمهايشان به اضطراب مىافتد و عقوبت من در برابر چشمانشان مجسّم مىگردد با زبانى كه گويا مرا مشاهده مىكنند با من سخن مىگويند و آنچنان با من تكلّم مىكنند كه گويا مرا حاضر مىبينند . اى پسر عمران از قلب خود خشوع و از بدن خود خضوع و از دو چشم خود سيل اشك را در تاريكيهاى شب به من ارزانى كن و آنها را به وديعه به من بسپار ، هر آينه مرا نزديك و اجابت‌كننده خواهى يافت . ( الكافى ) از امام صادق ( ع ) نقل مىكند : بنى اسرائيل به نزد موسى آمدند و از او درخواست كردند كه از خداى عزّ و جلّ بخواهد ، آسمان به ارادهء آنها ببارد ، موسى از خدا درخواست كرد و خداى عزّ و جلّ فرمود : بايد زراعت كنند تا من به خواستهء آنها عمل كنم ، موسى به آنها خبر داد ، آنها هم كشت و زرع كردند ، سپس آسمان به درخواست آنها باريد و به درخواست آنها متوقّف شد و در اثر آن زراعتهاى آنها مثل كوه قد كشيد ، آن وقت درو كردند ، امّا هيچ چيز نيافتند ، پس با زارى و شكايت به نزد موسى آمدند و گفتند : ما از تو خواستيم آسمان به ميل ما ببارد ، امّا چيزى جز ضرر نصيب ما نشد ، موسى به درگاه الهى عرضه داشت : خدايا بنى اسرائيل مىگويند : باريدن باران به ميل ما فقط باعث ضرر ما شد ، خطاب رسيد : اى موسى من تقديركنندهء مقدّرات هستم و بنى اسرائيل از آنجا كه به تقدير من راضى نشدند و خواستند خودشان تقدير امور را بدست بگيرند ، من هم خواست آنها را اجابت كردم و نتيجه‌اش همان شد كه ديدند . ( عيون الاخبار ) با استناد به امام رضا ( ع ) نقل مىكند : وقتى كه خداوند عزّ و جلّ موسى ( ع ) را برگزيد و مبعوث فرمود و دريا را براى او گشود و به او تورات را ارزانى نمود ، منزلت خود را در نزد خداوند بزرگ ديد و گفت : پروردگارا مرا آنقدر گرامى داشتى كه هيچ فردى را قبل از من تا اين درجه اكرام نفرموده‌اى ! وحى رسيد : اى موسى آيا مىدانى كه محمّد ( ص ) در نزد من از جميع ملائكه و همهء مخلوقاتم